SÚBERSTÖDD

Núna eru allmargir sem tárast þegar það gerist eitthvað sorglegt í bíómyndum. T.d. skilst mér að þegar pabbi Simba deyr í Lion King sé eitt snýtuklútavænasta atriðið í kvikmyndasögunni, Kleenex átti metár árið sem sú mynd kom út. Hinsvegar minnist ég þess ekki að hafa tárast/grenjað yfir því. Kærastan mín (nefni engin nöfn! :)) neitar að horfa á þessa mynd með mér og verður hálf klökk bara við tilhugsunina, en hún á það einmitt til að tárast yfir hinu og þessu í sjónvarpinu og ég sit venjulega eins og einhver tilfinningalaus íshlunkur við hliðina á henni og ekki tár að sjá á hvörmum mínum. En hinsvegar man ég eftir að hafa tárast yfir Futurama þætti. Og jú, ég hef reyndar tárast yfir lauk fyrir ekki svo löngu síðan.
Þá kem ég að því, er ég eitthvað tilfinningalega skemmdur? Tárist þið reglulega yfir einhverju sem þið sjáið? Er það gott? Þetta er pæling, það gæti verið að maður þyrfti að taka sig til og grenja allhressilega nokkrum sinnum á ári. Þetta ku hreinsa sálina og lækna öll sár, ekki satt?

Næst þegar ég sé eitthvað sorglegt í sjónvarpinu eða bíó eða eitthvað þá ætla ég að leggja mig allan fram við að grenja hástöfum yfir því, helst fá ekka!

Vertu karlmaður, let it all out!

“An onion can make people cry, but there has never been a vegetable invented to make them laugh.” – Will Rogers (1870-1935)